স্বীকাৰোক্তি

এদিন, মই ৰদ কাঁচলিত বহি সম​য়ক আপোন ক​ৰিব খুজিছিলো
হ​য়তো ম​য়ো সম​য় হোৱাৰ কথা ভাবিছিলোঃ
প্ৰতিটো মানুহেই মোক ওভতাৰ কথা কৈছিল....

বতাহ বলিছিল , বতাহত মুকলি হৈছিল সম​য়​ৰ সকলোবোৰ দুৱাৰ
মুখৰিত হৈছিল উছব​ৰ গ​ৰ্ভাঙ্ক
শ​ৰত​ৰ আয়োজনে পূৰ্ণ ক​ৰিছিল বিলাসী মন

.... মই তীৰ্থযাত্ৰী হব খুজিছিলো; আচৰিত নালাগেনে....
প্ৰতিটো মানুহেই মোক একোখন জীৰ্ণ ছবি দিছিল....

বতাহত কঁপিছিল নদী
প্ৰেমিক সম্ভ​ৱ ঋতুৰ সৌগন্ধত সমবেত হৈছিল সকলো ঋতু
মই হেৰুৱাব খুজিছিলো শব্দৰ অন্বয়
গছৰ দৰে উদাৰ শব্দই শুৱাইছিল শীৰ্ণ হাত

..... মই অকাতৰে দান কৰিছিলো সকলো শব্দ; আচৰিত নালাগেনে....
প্ৰতিটো মানুহেই মোক একোখন ভঙা আৰ্চী দিছিল

আমি দুয়ো পানীত নামিছিলো
চেলকনা মাছ এজাকে আমাক দুটাকৈ চুমা দি হাঁহিছিল
সিহঁত​ৰ মাকজনী ব​ৰ সাদ​ৰী,
গোঁৱাৰ বাপেকটোৱে বহুদিন অগেয়ে ঘৰ এৰিছিল

....... মই ৰূপালী ফিচা থকা ৰঙচুৱা মাছ এটাই হব খুজিছিলো .......
প্ৰতিটো মানুহেই মোৰ দাহ-সংস্কাৰৰ যোগান ধ​ৰিছিল

_________________________________________
জানুৱাৰি, ১৯৯১
মৃনাল ভুঞা সোঁৱৰণি প্ৰথম পুৰস্কাৰ, ১৯৯২ (কটন কলেজ)
প্ৰথম প্ৰকাশ: পষেক,ৰঙালী বিহু সংখ্য়া ১৯৯৩

সম্পাদকৰ টোকা

স্বীকাৰোক্তি হ’ল স্বেচ্ছাই নিজক বিলীন কৰি দিয়াৰ এটা কবিতা। ইয়াত এনে এক মুহূৰ্তৰ সন্ধান কৰা হৈছে য’ত কবিয়ে সময়, ভাষা আৰু পৰিচয়ৰ ওপৰত থকা নিজৰ কৰ্তৃত্ব শিথিল কৰি দিয়ে; ই কেৱল কিবা হেৰুওৱাৰ কথা নহয়, বৰঞ্চ উত্তৰাধিকাৰ সূত্ৰে পোৱা অৰ্থসমূহৰ পৰা ফালৰি কাটি অহাৰ এক সজাগ প্ৰচেষ্টাহে। বাৰে বাৰে উচ্চাৰিত হোৱা সেই প্ৰশ্ন— ‘অ আচৰিত নহয় জানো?’— এই কাব্যাংশই বিস্ময় আৰু অস্বস্তি দুয়োটাক সূচায়, যিয়ে অন্তৰৰ ইচ্ছা আৰু সামাজিক প্ৰতিক্ৰিয়াৰ মাজৰ ব্যৱধানটোক স্পষ্ট কৰি তোলে।

যিবোৰ বস্তু এৰি দিয়া হয়, সেইবোৰ এক বিকৃত ৰূপত পুনৰ উভতি আহে: জীৱন্ত স্মৃতিৰ স্থান লয় আলোকচিত্ৰই, আত্ম-চিনাকিৰ ঠাইত থিয় দিয়ে ভগ্ন দাপোণ, আৰু ৰূপান্তৰৰ ইচ্ছা শেষ হয় বিলুপ্তিৰ প্ৰস্তুতিত। কবিতাটোৱে পোহৰ আৰু উন্মুক্ততাৰ পৰা এক নীৰৱ, চৰম আৰু ৰীতিসন্মত সামৰণিৰ দিশলৈ গতি কৰে।

‘স্বীকাৰোক্তিয়ে কোনো ব্যাখ্যা বা ক্ষমা নিবিচাৰে। ই কেৱল এক পৰিক্ৰমাক লিপিৱদ্ধ কৰে—কথাৰ পৰা মৌনতালৈ, স্ব-অস্তিত্বৰ পৰা উন্মুক্ততালৈ—য’ত ৰূপান্তৰ আৰু অন্তৰ্ধান প্ৰক্ৰিয়া দুয়োটা অবিচ্ছেদ্য হৈ পৰে।

Select language