ভোক

স্তব্ধতাৰ গভীৰত তোমাৰ মাত
সঘনে কঁপে
অনুনাদিত হ​য় কল্পিত গান
মন্থ​ৰ কোনো নৃত্যশৈলীৰ শেষত
আমন্ত্ৰিত অকাল- ভৈৰ​ৱ
মুখে-মুখে

এতিয়া নিমাত চৌঘ​ৰ
বুকুৰ জাঁজ​ৰিত কুঁদ খাই আছে স্ৱপ্ন​
তোমাৰ দৃষ্টিত অভিশাপগ্ৰস্ত
সন্ধিয়াৰ ৰক্তিমতা

কোন আহে কোন যায়
শিল​ৰ গায়ে-গায়ে
যৌৱন​ৰ তেজীঘোঁড়াত উঠি
তোমাৰ মাত অহে বা নাহে

অযুত ত​ৰা হালে-জালে
আবেলি বতাহে
মৃত্যুৰ বাটেদি ঘূৰি অহে
তাল-বেতাল


_______________
৫ আগষ্ট, ১৯৯৫

সম্পাদকৰ টোকা

ভোকত আক্ষৰিক সমতাৰ সলনি সুৰ আৰু কাব্যিক সংযমক প্ৰাধান্য দিয়া হৈছে, যাতে আকাল ভৈৰৱ আৰু তাল-বেতালৰ আদি ৰূপকত নিহিত সাংস্কৃতিক আৰু সংগীতমূলক অনুৰণন আংশিকভাৱে অস্পষ্ট হৈ থাকি ধ্বনিগত আৰু প্ৰতীকী শক্তি অক্ষুণ্ণ থাকে।

কবিতাটোৰ কেন্দ্ৰত নীৰৱতা, ভোক আৰু সময়ৰ সৈতে কবিৰ মানসিক সংঘাত দেখা গৈছে। ইয়াত ভোক কেৱল দৈহিক নহয়, ই গভীৰ আকাংক্ষা, স্মৃতি আৰু উপস্থিতিৰ সংকেত। কণ্ঠ কেতিয়াবা স্পষ্ট, কেতিয়াবা অস্পষ্ট—এই অনিশ্চয়তাৰ মাজেৰেই কবিতাৰ গঢ় লৈ উঠিছে। তালহীনতা, সন্ধিয়াৰ ৰংচং আদি চিত্ৰসমূহে সময়ৰ ভাঙন আৰু মৃত্যুচেতনাৰ সূক্ষ্ম ইঙ্গিত দিয়ে। ইয়াত ভোক কেৱল শাৰীৰিক বা আৱেগিক নহয়, বৰঞ্চ অস্তিত্বগত: অতীন্দ্ৰিয়তাৰ এক হেঁপাহ।

শৈলীৰ ফালৰ পৰা কবিতাটো মন্ত্ৰোচ্চাৰণ দ​ৰে ছন্দোৱদ্ধ । ইয়েই কবিতাটোৱে অন্বেষণ কৰা আকাংক্ষাৰ গভীৰতাক প্ৰতিফলিত ক​ৰিছে ।

Select language