অপঠিত

সকলোৰে মনৰ দুৱাৰ মুকলি হব
আদি-মন্ত্ৰৰ উচ্চাৰণত বিয়পিব ৰদ্

কেতিয়াবা মন্দিৰবোৰ খহি পৰিব
দেৱালৰ গাঁথনিত চাবে-চাবে সজা হব বীজমন্ত্ৰ

কোনোবা সময় সৰসিত হব
গোপণে বাজিব বাঁহী, শব্দৰ অপূৰণ ঝঙ্কাৰ

সকলোৱে সমাধিৰ গান ৰচা
স্তব্ধতাত মুখ থৈ চোঁৱা ৰদৰ ৰহন

নিৰন্ধ্ৰ আকাশে ফুলৰ কবিতা গাব
সন্ধিয়াৰ আবেশত বঁকিয়াৰে উভতিব ৰান্ধনী বেলি

এদিন সকলো দুৱাৰ মুকলি হব​
গোপণে বাজিব বাঁহী

________________________________
১৯৮৯
প্ৰথম প্ৰকাশ: স্বস্ত্যয়ন ,শাৰদীয় সংখ্যা ১৯৯০

সম্পাদকৰ টোকা

অপঠিতই জাগৰণ, ধাৰাবাহিকতা আৰু নীৰৱ ৰূপান্তৰক প্ৰতিফলিত কৰিছে । পূৰ্বপুৰুষৰ শব্দ, ভঙা মন্দিৰ আৰু গোপন সংগীতৰ ছবিৰ আধাৰত কবিতাটোৱে উপস্থাপন কৰিছে যে ধ্বংসই নৱজাগৰণৰ সৃষ্টি কৰে, নীৰৱতাই এনে এক পৰিসৰক কোমলতা আৰু ভক্তিলৈ পৰিবৰ্তন কৰে । বাঁহীৰ পুনৰাবৃত্তিমূলক ছবি আৰু দুৱাৰ খোলাৰ দৃশ্যই এক উমৈহতীয়া, অন্তৰ্মুখী অভিজ্ঞতাৰ ইংগিত দিয়ে—যি কোনো চূড়ান্ত সমাধান নোহোৱাকৈ ক্ৰমান্বয়ে বিকশিত হয়। কবিতাটোৱে অদৃশ্য সংযোগৰ প্ৰতি বিশ্বাস আৰু প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ চিৰস্থায়ী উন্মাদনাৰ বিষয়ে আলোকপাত কৰিছে ।

কবিতাটোৰ শৈলী সংযম, পুনৰাবৃত্তি আৰু প্ৰতীকী স্পষ্টতাৰ দ্বাৰা চিহ্নিত। ই ব্যাখ্যাৰ সলনি ইংগিতক অধিক গুৰুত্ব দিছে । ভাষা আধ্যাত্মিক আৰু সংগীতময় পৰিসৰৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে, তথাপিও ই সুলভ আৰু শৃংখলাৱদ্ধ । নিঃশব্দতাৰ​ সক্ৰিয় উপস্থিতিৰ দ্বাৰা অমৌখিকতাক গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিছে । কোনো নাটকীয় পৰম পৰ্যায়ৰ দিশে আগবঢ়াৰ পৰিৱৰ্তে, কবিতাটো ধীৰ, বৃত্তাকাৰ গতিত আগবাঢ়িছে ।

Select language